KIJK IN DE KEUKEN BIJ THRU.DANIELLE HQ
ARTISTIEK OVERLEG
REGISSEUR: Het hoofdpersonage [Danielle] weet dat geld handig is omdat het vrijheid geeft, maar dat dat niet de volledige waarheid is. Het wordt tijd dat ze haar perspectief gaat delen met de wereld.
DRAMATURG: Even advocaat van de duivel, iedereen wil meer geld en dat is niet de vibe waarop Danielle surft – so to speak.
REGISSEUR: Heb je een voorstel?
DRAMATURG: We hebben een tastbaar object nodig, iets voelbaars. Iets wat de essentie herbergt van Danielles teachings.
REGISSEUR: Dan voeren we een rekwisiet op als ze straks naar Macedonië gaat vanwege de schoolreünie van haar partner. Ze verblijven daar aan het Ohrid meer, en die plek staat bekend om de zoetwaterparels die daar worden gekweekt.
EERSTE BEDRIJF – in een sjieke juwelierszaak
DANIELLE: Mag ik de ketting even omdoen?
Het was eruit voordat ik er erg in had. Ik schrok ervan. In mijn wereld ga je namelijk niet iets passen als je van tevoren al weet dat je het niet gaat kopen. En toch was de vraag eruit geflapt voordat ik mezelf had kunnen censureren.
Binnen een oogwenk hing de ketting om mijn hals. De ketting was ronduit prachtig
VERKOOPSTER NO.1: De steen is amber.
DANIELLE: Amber? Oké, amber. Mooi.
Ondertussen kon ik mijn ogen niet van mijn spiegelbeeld afhouden.
ZORAN: Hoeveel kost de ketting?
Terwijl de verkoopster het prijskaartje omdraait en het bedrag voorleest, voel ik hoe mijn fysieke lichaam zich schrap zet. Alsof een deel in mij zich klaar maakt om de impact van haar woorden op te vangen.
DANIELLE: De ketting is prachtig, echt waar. Maar ik heb nog nooit zo’n duur sieraad voor mezelf gekocht, dus ik wil er een nachtje over slapen.
Zei ik dat echt? Gaf ik nu ruiterlijk toe dat ik normaal gesproken nooit in dit soort winkels kom? Ik had toch ook kunnen doen alsof?
Ik was verrast over mijn eerlijkheid én het lekkere gevoel dat het me gaf.
ARTISTIEK SPOEDOVERLEG
REGISSEUR: Wat gebeurt hier nou? Ze was net dapper bezig en nu koopt ze de ketting niet.
DRAMATURG: Ze heeft tijd nodig. Beter gezegd: delen in haar hebben tijd nodig. Het zou bovendien ongeloofwaardig zijn als ze meteen die ketting zou kopen, want de mensen die haar langer volgen weten dat ze weinig waarde hecht aan sjieke sieraden.
REGISSEUR: Hm… oké. Ik hoop alleen dat je wel beseft dat we nu een extra scène moeten opvoeren. Over geld gesproken…
DRAMATURG: Het gaat niet alleen om geloofwaardigheid. Het is belangrijk om de rol van gidsen in beeld te brengen. Tastbaar, hoorbaar, voelbaar… ik laat het je zien.
TWEEDE BEDRIJF – in de hotelkamer
ZORAN: En ga je de ketting kopen?
Ik was nog nauwelijks wakker en Zoran had het zaadje alweer in mijn hart geplant, een prachtige ketting die ik niet zou kopen. Macedonië is voor onze standaarden geen duur vakantieland, maar laat ik het zo zeggen, die ketting kostte ongeveer even veel als een lang weekend Ohrid. Dikke, vette error in mijn hoofd dus.
ZORAN: Als jij de ketting koopt, krijg je van mij de bijbehorende ring.
DANIELLE: Okéeeee… hm…. laten we dan einde dag teruggaan….
ZORAN: Nee, we gaan direct na het ontbijt naar de winkel. Anders blijft het maar in je hoofd rondzingen.
DERDE BEDRIJF – terug in de juwelierszaak
ZORAN – in een mengelmoes van Servisch en Macedonisch: We komen voor de ketting met amber en de bijbehorende ring.
VERKOOPSTER NO.2 – terwijl ze de ketting om mijn hals hangt: Dat is geen amber. Dat is citrien.
DANIELLE: Citrien?
.
.
.
Sold!
VIERDE BEDRIJF – wandelen door Ohrid
Van de buitenkant leek ik een toerist uit West-Europa die genoot van Ohrid. Ondertussen klikte er in mijn binnenwereld het ene inzicht na de andere.
Met elke stap die ik zette, voelde ik hoe ik oude overtuigingen over geld losliet, en hoe er meer ruimte kwam voor de frequentie van liefde.
Blijkbaar had ik nog een argument nodig gehad om mezelf toestemming te geven om mezelf deze ketting te geven.
Want of de steen nu amber was of citrien, de ketting bleef – in mijn ogen – precies even mooi. Het enige verschil was de betekenis die ik eraan had gegeven.
Ondertussen had ik in een paar uur de contouren van een nieuw programma geschetst, de eerste aankondigingsmail geschreven en het veld van Geld = Liefde [werktitel] geopend, terwijl ik door de smalle straatjes slenterde, een prachtig kerkje bezocht, en genoot van een kop koffie aan de rand van het meer. Moeiteloos dus.
EPILOOG
Eenmaal terug in Nederland kwam de klad erin. Wat eerst zo’n lumineus idee leek, verdween als sneeuw voor de zon.
Met open ogen stapte ik in een patroon waar elk mens mee te maken krijgt als je hier op aarde je werkelijk zelf wilt zijn en daar de zoete vruchten van wilt plukken.
>> Via deze link vind je alles over Chain of Love
Je verplicht je tot niets, en je hoort straks als eerste wat dit gloednieuwe programma voor jou kan betekenen.
Na aanmelding ontvang je gelijk een link naar een ‘secret podcast’ waarin ik je vertel welk hardnekkig patroon het nieuwe programma bijna de nek had omgedraaid voordat het idee überhaupt tot wasdom kon komen.
EINDE